Ey yolcu dur! Bu okuduğun kelimeler üzeri ziftle kaplanmış yollarda yorulmuştur; sakın ezip geçme, tanı! Düşün üstünde binlerce bilinçsiz dolaşanı!

Yazının başı, umudunun ucuz bir pazarda satılması, kölenin veryansını ve ironinin tatlı elması. Durma, gözle etrafını ve sar kollarınla binbir şekle girmiş yılanı. Bakma, zaten kandırılmışların gözdesi, sevme mastürbasyonunun öznesisin. Duyma, sana söylediğim her söz, bilinçaltımdan gelen bir yansıma değil, bilinçdışına çıkan bin hançerdir. Anlama, çünkü bu anlamak için yazılmış bir belagat değil, itidal ile tahrir edilmiş bir rint kasemidir. Oku fakat kendini yazının öznesi sanma, garip hülyalara dalma; geçmişten gelen bir zilletin parçası olma, mest olmuş sermestler gibi taşkın bir tasasızlıkta boğulma. Mütemadiyen ruhu iklime dalmış hayalbazın melâli bir yedme amacı güttüğü bir yazısı ya da inşatı değil. Hayatın şahsi vakanüvisinin yazdıklarının artıklarıdır bunlar, ne bir kişiye ne de bir zümreye yol gösterici bir pusuladır. Şaşırma, filali giymiş derviş misali öğüt yumaklarıyla oynamana izin vermeyeceğim. Kanma, düşünü uzaklaştıran bu yazı senin kabusun olmayacak ama bunu beşaret de sanma, çözmeye çalışma içinden çıkamazsın nice kişinin düşerek can verdiği bu tepelerin dibinden. Ruhunun telleri gerilirken duygular hiçbir zaman doğruyu göstermeyecek, aklın da işi yapmanın faydalı olmayacağını öğütleyecektir. Takılip kalma, burada, bu çağın kervanıyla yol alan insanlar yaşamaz, hepsine aklın ve metanın kurallarına uygun şarkılar ezberletilmiş güruhların burada sözü geçmez, isteseler de sözlerimi anlamdıramazlar. Sen! Yazının burasına kadar gelmiş okuyucu, kendini özel sanma, biricik değilsin. Herkesin ve her şeyin yerinin dolduğuna inandırıyorlar nasılsa, bilinçsiz kör kalabalıkların parçası olmaya, şartlandırılmışların sürüsünde koyun olmaya devam et. Sana öğretilenler ile yaşıyorsun hayatını, uyan! Düşündün mü nedir hayatını yönlendiren, kuralları koyan. Ezelden beri toplumun sana dayattıkları ile seviyor, yaşıyor, cilve yapıyor, eziliyor, yiyor, sevişiyor, geziyor ve düşünüyorsun. Toplumu kötü sanıyorsun bu sözlerimle, hayır kötü olan sensin, sorgulamayan sensin, sorusuz sualsiz etrafında gördüklerini kendine katan, beşerin iğrençliklerini bulaştıran virüse dönüşensin. Merhamet ve aşağılamalarını bastırma, nasılsa bir gün ortaya çıkacaklar, korkma. Korkan sürüler yüzünden bu çağ ve beşer bu hale geldi, korkmuş yığınlar ve onları kullananlar kuralları belirledi. Şimdi mihnetlerinin arasında bir de bu yazıya gömüleceksin ve ders çıkaracaksın, işte asıl buradadır ümidim, birileri ders çıkarsa da hayalbazın bu hastalığı hepsine bulaşsa, ah fasarya...

Eyere de, semere de gelen; hayatın pragmatik sularından içenlerin ömür defterleri çoktan dürülmüş, kendi bitip kendi yitenler kaybolmuş. Nedamet yok, kelimelerine kıyamayan anlaşılmayı beklemez. Kılıç dişleri ve kargı uçları birinize değdiğinde ancak bu sözleri düşüneceksiniz, cerideler yazacak belki de hepsini, menzilleri katlayan sözler tebdilleri şaşırtacak. O günler gelecek...

"Uyu sevgili toprak, o sevinçli uyanış gününe kadar."
-Karamzin

S.P. - ^{25 M. 1430 - 25 Ar. 09}


~

^{Hayalbaz, kalembaz, yanlış çağda yaşayan, uyuyan ama büyümeyen adam...}